1992 -1993 Hr Ms “Pieter florisz”

 

wapfloriszglass-557ab785844a9d09397ddfd8.jpg

 

Op 15 maart 1992 werd ik als Chef-kok geplaatst op het standaardfregat Hr. Ms “Pieter Florisz”. De functie van chef-kok was voor mij geheel nieuw omdat ik bijna geen ervaring had in deze functie.Alleen mijn vorige plaatsing op Willemsoord had ik als kok gefunctioneerd maar dat was hoofdzakelijk grote hoeveelheden produceren. Toen ik in dienst kwam in 1966 wilde ik kok worden bij de Koninklijke marine maar men vond dat ik geen bakkersopleiding had en kwam niet voor het dienstvak Kok in aanmerking kwam maar 26 jaar later was ik wel ineens gekwalificeerd?.

Op een standaardfregat heb je als chef-kok de leiding over drie medewerkers namelijk twee Matrozen Ldv en een Korporaal Ldv die als bakker functioneert. De eerste drie weken hebben we met z’n vieren eerst het kombuis geheel gerenoveerd want het was een bende. Slecht onderhouden en vervuild.

Nadat we alle apparatuur hadden gecleand kwamen de wanden, plafonds en vloeren aan de beurt, wanden werden opnieuw geschilderd, wasbakken werden verankerd aan het aanrecht, vloertegels vervangen, ventilatieroosters werden gekuist, en alle messen en snijdbenodigdheden zoals snijplanken en messen voor de Glastra groentesnijmachine werden door nieuwe vervangen

snijmachine

Glastra groente en patat snijder

pieterflorisz

Hr.Ms “Pieter Floresz”

Ik voerde het dragen van kokskleding in het kombuis in, want alle koks liepen nog in hun blauwe werkkleding een niet echt smakelijk gezicht. Ook werden er diverse regels in het kombuis ingevoerd zoals het verbod om op de werkbanken te zitten, ongewenste oplopers werden de toegang ontzegd. Na drie weken hard geploeter konden de bemanningsleden weer gewoon aan boord eten in plaats van op de marinekazerne “Willemsoord” . Op 15 april 1992 vertrokken we voor een reis van acht weken naar de Middellandse zee waar we ingedeeld werden bij de STANAVFORMED (Standard Naval Force Mediterrane).Dit is een samengesteld verband van verschillende schepen van verschillende landen van de NAVO. Zo waren er Amerikaanse, Engelse, Turkse, Italiaanse, Duitse en Portugese schepen bij dit verband vertegenwoordigd. We deden in de eerste weken de volgende havens aan Cádiz, Cartagena (Spanje), Genua, Napels (Italië) en Lissabon. Toen we in Lissabon aan kwamen werden we direct terug gestuurd in verband met het monitoren van schepen voor de kust van het voormalige Joegoslavië.

 

Kombuis

Kombuis aan Boord

We waren drie dagen voor onze vakantie op terugreis naar Den Helder.John de Bruin (fungeerde als chef bottelier) en ik hebben overal de nog aanwezige levensmiddelen uit de supermarkten van Lissabon gesleept om enigszins wat voorraden te hebben, want we wisten niet precies waar we bevoorraad zouden worden. Uiteindelijk geschiedde dat in Taranto in zuid Italië.Het monitoren van schepen voor de Joegoslavische kust hield in dat we de scheepsbewegingen nauwkeurig in de gaten hielden en bij verdachte schepen met vermoedelijke contrabande(wapens en munitie) controles uitvoerden en gepaste maatregelen namen. We zaten dan 3 weken voor de kust om daarna naar onze thuishaven Catania op Sicilië te varen daar te herbevoorraden en dan vervolgens weer drie weken voor de Joegoslavische kust te patrouilleren. Op 3 september werden we afgelost en op 16 september kwamen we in Den Helder aan.  Precies op die dag kreeg mijn vrouw Telefoniste bij de koninklijke marine Willy Rijks-Quast te horen van haar internist dat de borstkanker was uitgezaaid. Na een zeer moeilijke periode van zo’n 13 weken is zij op 14 december 1992 om 21.45 uur in het Gemini ziekenhuis te Den Helder vredig ingeslapen onder aanwezigheid van al haar geliefden. We missen haar nog elke dag.

scannen0010